Onze kinderwens met MS, kon dat nog wel?

Waarschijnlijk hebben jullie op Instagram of Facebook al gezien dat ik een zoontje heb. Op dit moment is hij 21 maanden en heb ik iets meer dan 3 jaar MS. Ik ben dus zwanger van hem geraakt nadat ik al de diagnose had gekregen. Wij hadden altijd al een kinderwens, maar ik wilde graag eerst een stabiele situatie. Financieel gezien. En natuurlijk een mooi huisje! Wel wilde ik altijd al graag rond mijn 30ste een kindje, mocht het ons gegund zijn. De diagnose veranderde hier niks aan en ik zal jullie in deze blog uitleggen waarom.

Als je de diagnose MS krijgt ziet je leven er opeens heel anders uit. Je bent ziek. Chronisch. Progressief. Opeens is de toekomst onzeker. Je weet niet wat je kan verwachten. Welke klachten je zal krijgen of hoe snel het achteruit zal gaan. Je bent benieuwd wat de toekomst zal gaan brengen. Wanneer zal de volgende schub komen? Kom ik in een rolstoel terecht? Kan ik nog wel een kindje krijgen? Het zijn allemaal vragen waar je een antwoord op wilt hebben. Tijdens mijn afspraak met de Physician Assistent kwam ik hier meer over te weten.

Hoewel ze natuurlijk niet precies konden voorspellen hoe de MS zich zou gaan ontwikkelen, was mijn prognose volgens de neuroloog goed. Met de klachten waarmee de MS zich bij mij openbaarde was de verwachting dat mijn MS mild zou verlopen. En er waren heel veel vrouwen met MS die gewoon kinderen hadden gekregen. Meerdere kinderen zelfs. Meestal verliep de zwangerschap zonder problemen (in 75% van de zwangerschappen), maar na de zwangerschap was er wel een verhoogde kans (75%) op een schub. Nog belangrijker vond ik de vraag of MS erfelijk was en dat was het niet. De kans dat ons kindje MS zou ontwikkelen was maar 3%.

Voordat we onze kinderwens een kans gingen geven, wilde ik eerst de MRI in december 2020 afwachten. De uitslag hiervan was volgens de neuroloog goed. De twee nieuwe laesies in mijn hersenen waren waarschijnlijk ontstaan in de opstartperiode van de medicatie en ik moest mij zeker geen zorgen maken. Er was geen reden om te wachten met onze kinderwens. En ik vertrouwde op het oordeel van de specialisten. Het was ook beter om niet nog heel lang te wachten. Ik was ‘al’ 29, het ging nu nog redelijk goed en ik zou de zorg voor een kindje aankunnen.

Er waren dus geen belangrijke of ernstige redenen om te wachten met onze kinderwens. En ik wist zeker dat als ik onze kinderwens zou opgeven, ik daar heel veel spijt van zou gaan krijgen. Daarnaast wilde ik niet dat de MS mijn leven zou gaan beheersen en dat ik daardoor dingen zou moeten laten. Ik moest al genoeg dingen in mijn leven aanpassen doordat ik chronisch ziek was geworden. En niemand weet wat de toekomst zal brengen. Dat geldt ook voor ‘gezonde’ mensen en zij laten zich ook niet tegenhouden door de ‘wat als’-vraag, dus waarom zou ik dat wel moeten doen? Dus besloten we om ervoor te gaan.