Zwanger met MS: De bevalling

Met 39 weken en 4 dagen besloot ons zoontje dat het genoeg was en kwam hij ons verblijden met zijn komst op 8 november 2021 om 12:54 uur. In deze blog zal ik jullie iets meer vertellen over mijn bevalling en hoe ik dat heb ervaren met MS. Ik was namelijk sowieso van tevoren al een beetje bang dat ik het fysiek (vooral qua kracht) niet zou redden om natuurlijk te bevallen, maar ik wilde het wel graag proberen en zowel de verloskundige, als gynaecoloog vonden dit de beste optie.

Zoals ik in mijn vorige blog vertelde zou ik op 8 november om 13 uur een afspraak met de gynaecoloog hebben om te kijken waarom onze baby niet wilde indalen. Maar voordat het zover was startte mijn weeën rond 3:56 uur in de nacht. Ze waren meteen regelmatig en kwamen ongeveer om de 5 minuten. Ik heb nog even afgewacht, maar na een uur besloot ik mijn man wakker te maken en nog een uur later belden wij de verloskundige. Hierna ging ik met mijn man naar mijn moeder, omdat zij een benedenwoning heeft en ik bang was dat ik onze trap anders niet meer af zou kunnen komen. Rond 7 uur kwam de verloskundige langs en de bevalling was inderdaad begonnen.

Ik wilde eigenlijk meteen naar het ziekenhuis, omdat mijn MS tijdens de zwangerschap al zoveel was verslechterd. Het voelde voor mij veiliger om al in het ziekenhuis te zijn voor het geval de bevalling erg snel zou gaan. De verloskundige was het daar niet mee eens, want de bevalling kon ook weer stoppen. Ze wilde pas om 11 uur weer langs komen om te checken. Terwijl er van tevoren was afgesproken dat ik meteen naar het ziekenhuis mocht. Na een hele discussie hebben mijn moeder en man er toch voor gezorgd dat ze mij naar het ziekenhuis liet gaan en ik mocht mij rond 8 uur melden. Om 10 uur merkte ik al dat mijn lichaam uitgeput begon te raken door het opvangen van de weeën. Ik had op dat moment 3 cm ontsluiting en mijn vliezen waren net gebroken. Het rook vreemd, niet de zoete geur die ik had verwacht. Maar volgens de verloskundige was het prima (dat bleek later toch anders te zijn). Ik besloot om een ruggenprik te vragen zodat ik energie voor de bevalling zou hebben.

Ik had dit ook al eerder met de verloskundige besproken en zij zei dat het allemaal mogelijk was. Toen ik bij de anesthesie kwam was er toch veel onduidelijkheid over de ruggenprik en of ik die wel kon krijgen met mijn MS. Ik denk dat ze echt driekwartier tot een uur overlegd hebben en uiteindelijk kreeg ik zelf de keuze of ik hem wilde, omdat er een kans was dat het een schub zou uitlokken. Ik had een slecht voorgevoel en ik wist dat ik de ruggenprik moest nemen. Het zetten van de ruggenprik duurde heel erg lang. Toen hij er uiteindelijk in zat moest ik op mijn rug gaan liggen. Ik vroeg of ik niet op mijn zij mocht liggen, want het voelde niet goed. Het antwoord was nee, de ruggenprik moet inwerken. Nog geen minuut later kreeg ik te horen dat ik toch snel op mijn zij moest gaan liggen, want de hartslag van onze baby daalde. Hierna kwamen ze erachter dat hij in het vruchtwater had gepoept en opeens lag ik op de OK voor een spoedkeizersnede zonder dat de ruggenprik goed was ingewerkt.

Hoe hierna alles precies is verlopen, weet ik niet zo goed. Het is erg wazig. Mijn man bleef bij ons zoontje en ik werd gehecht. Na een tijdje mocht ik ook eindelijk ons zoontje zien en wat voelde ik een intens geluk! Hij was prachtig. Door zijn slechte start moest hij in de gaten gehouden worden op de kinderafdeling, terwijl ik op de kraamafdeling lag. Ik weet niet precies wanneer, maar na een dag (of 2) werd de ruggenprik eruit gehaald. Het duurde heel erg lang voordat ik mijn benen iets kon bewegen. Door de MS duurde het sowieso allemaal een stuk langer dan normaal. En ik had natuurlijk ook nog een grote buikwond. Die combinatie zorgde ervoor dat ik bijna niks meer kon toen ik in het ziekenhuis lag. Na 5 dagen mochten we gelukkig eindelijk naar huis!

Over de rest van mijn kraamweek met MS zal ik jullie de volgende keer meer vertellen!