Zwanger met MS: Het tweede trimester

Mijn tweede trimester liep van half mei tot en met half augustus 2021. Dit waren dus de tweede drie maanden van mijn zwangerschap. In deze blog zal ik jullie weer iets meer vertellen over het verloop hiervan, welke symptomen ik ervaarde en hoe het ging met mijn MS.

Rond de 15 weken begon eindelijk de misselijkheid iets af te nemen. Dat was fijn, want nu kon ik iets meer eten dan alleen crackers met smeerkaas. Al werd ik nog steeds wel snel misselijk bij bepaalde geuren en het zien van bepaald eten. Helaas kwam er een ander symptoom om de hoek kijken, namelijk een lage bloeddruk. Ik was vaak heel licht in mijn hoofd, viel bijna flauw en voelde me gewoon niet lekker. We hebben alle trucjes geprobeerd om het beter te maken, maar dat lukte helaas niet. Er zat niks anders op dan afwachten wanneer het beter zou worden. Ook had ik weleens last van bandenpijn en natuurlijk extreme vermoeidheid. Verder voelde ik mij wel goed. Qua zwangerschap dan, de MS was namelijk heel onrustig.

Jammer genoeg bleef het lopen een probleem en moest ik ervoor kiezen om met een kruk te gaan lopen. Dit gaf mij meer stabiliteit en een veiliger gevoel. Ik was namelijk heel bang om te vallen en dat er dan iets met onze baby zou gebeuren. Na een aantal weken had ik het idee dat het iets beter ging en heb ik heel even zonder kruk gelopen, maar rond de 22 weken moest ik de 22-wekenprik halen. Dit zorgde al snel voor een opvlamming waardoor ik de kruk weer tevoorschijn toverde. Ik baalde hier natuurlijk ontzettend van, maar het was op dat moment wel de beste keuze. Een paar weken later ben ik zelfs met twee krukken gaan lopen, omdat ik steeds meer balansproblemen kreeg en het leek alsof ik dronken was.

In mijn tweede trimester stond er ook een bezoekje aan de gynaecoloog op de planning. Eigenlijk was de afspraak niet heel bijzonder. Volgens hem was het gewoon mogelijk om natuurlijk te bevallen en dat raadde hij ook aan. Een keizersnede was veel zwaarder om van te herstellen. Mijn gevoel zei eigenlijk meteen dat het voor mij beter zou zijn om te bevallen met een keizersnede, ik had namelijk al krachtverlies en vroeg me af of ik überhaupt wel genoeg kracht zou hebben om de bevalling te doorstaan (maar ik vertrouwde op het oordeel van de gynaecoloog). Hij zag voor nu nog geen problemen en ik kon gewoon onder behandeling van de verloskundige blijven, maar hij wilde mij wel om de paar weken blijven zien.

Tijdens mijn zwangerschap hield ik een negenmaandendagboek bij. Ik schreef elke week op wat er was gebeurd, hoe ik me voelde en hoe het met onze baby ging. Rond de 16/17/18 weken had ik opeens moeite met schrijven. Mijn handschrift was minder mooi en mijn hand was erg snel vermoeid. Op dat moment stond ik er niet heel erg bij stil en heb ik gewoon een aantal weken niet geschreven (maar wel alles bijgehouden in mijn telefoon). Natuurlijk was er een stemmetje in mijn hoofd die zich af vroeg of het niet van de MS was, aangezien er ook een paar dagen bij zaten waarbij mijn vingertoppen (en oren) doof aanvoelden. Maar ik gedroeg mij als een struisvogel en stak mijn kop in het zand. Maar tijdens mijn laatste schub van december 2021 kon ik mijn handen helemaal niet meer gebruiken en toen dacht ik terug aan dit moment. Dat stemmetje had gelijk; het was toch een schub.

Helaas bleef het hier niet bij. In augustus zat ik onder de douche en wreef ik in mijn ogen en dat deed een beetje pijn aan mijn linkeroog. Ook als ik mijn ogen dicht had en ze heen en weer bewoog deed het pijn. Al snel merkte ik dat ik met mijn linkeroog de kleuren minder fel zag. Even googelen bracht mij al snel op een oogzenuwontsteking. Iets wat bij MS past. Dus ik nam voor de zoveelste keer deze zwangerschap contact op met de MS verpleegkundige. Zij dacht inderdaad aan een oogzenuwontsteking (en dus weer een schub, waarschijnlijk al de vierde) en ik kon ervoor kiezen om een kuur met methylprednisolon te krijgen, maar dat wilde ik niet omdat ik zwanger was. Gelukkig trok de pijn na ongeveer 2 weken weg en is het niet erger geworden. Maar tot de dag van vandaag zie ik nog steeds de kleuren minder fel met mijn linkeroog en bleek bij de opticien dat mijn rechteroog een gedeelte van de functie van mijn linkeroog heeft overgenomen.

Gelukkig had het bovenstaande allemaal geen effect op onze baby, die groeide goed door en kreeg een dikke 10 van de verloskundige op alle afspraken! Rond de 20 weken kwamen we erachter dat wij een jongetje zouden krijgen. Dus dat werd natuurlijk shoppen. Maar zoals je uit mijn verhaal kan opmaken heb ik in mijn tweede trimester (in drie maanden) dus drie schubs gehad. En eentje in mijn eerste trimester. De volgende keer vertel ik jullie over mijn derde, en laatste, trimester van mijn zwangerschap.