De eerste MRI’s van mijn hersenen en ruggenmerg

Nadat ik met mijn klachten eerst bij de huisarts was geweest en daarna bij de neuroloog mocht ik in het ziekenhuis langs komen voor een MRI van mijn hersenen en een MRI van mijn ruggenmerg. Spannend natuurlijk! Niet de MRI’s zelf, want die heb ik al best vaak gehad, maar de uiteindelijke uitslag. In deze blog vertel ik jullie alles over de aanloop naar de MRI’s en hoe ik ze heb ervaren.

Ik moest nog ongeveer een weekje wachten voordat de MRI’s gemaakt zouden worden in het ziekenhuis. Het lopen werd met de dag moeilijker en het dove gevoel in mijn lichaam bleef helaas ook aanhouden. Op mijn persoonlijke pagina van het ziekenhuis kon ik de redenen zien waarom de MRI’s waren aangevraagd door de neuroloog, hij vermoedde een mogelijke cervicale discushernia of een demyeliniserende ziekte. Ik had bij beide oorzaken geen idee wat het betekende en dus was het tijd om Google te raadplegen. Een cervicale discushernia bleek een nekhernia te zijn en bij een demyeliniserende ziekte raakt de beschermlaag (myeline) om de zenuwcellen beschadigd, zoals bij MS.

Dit waren allebei geen fijne opties, maar ik hoopte natuurlijk op de nekhernia. Dan zou ik na fysiotherapie en/of een operatie hopelijk weer helemaal de oude worden. Maar diep van binnen wist ik dat de uitslag anders zou zijn, dat er meer aan de hand was. Daar had ik eigenlijk geen MRI voor nodig, het voelde niet goed. En tijdens het googelen van mijn klachten had ik MS al vaker voorbij zien komen. Toch blijf je op de meest positieve uitslag hopen, maar met een zwaar gevoel ging ik op 29 april naar het ziekenhuis om de MRI’s te laten maken.

Om 11:50 uur was het eindelijk tijd voor de MRI van mijn ruggenmerg. Gelukkig had ik al een paar keer eerder een MRI laten maken, dus ik wist wat ik kon verwachten en dat ik heel stil moest blijven liggen. En natuurlijk mocht ik niks van metaal dragen. Deze MRI duurde wel heel erg lang, driekwartier tot een uur lag ik in een apparaat dat ontzettend veel herrie maakte. Hierna had ik even pauze en daarna werd er een MRI van mijn hersenen gemaakt. Mijn hoofd werd helemaal vast gezet zodat ik echt niet kon bewegen. Op ongeveer de helft van de MRI werd ik geprikt zodat er contrastmiddel ingespoten kon worden. Dit zou ervoor zorgen dat als er actieve ontstekingen waren in mijn hersenen deze zouden aankleuren op de MRI. In totaal duurde dit een half uurtje!

Misschien verbeeldde ik het me, maar het leek alsof de man die mij hielp na de MRI met een beetje medelijden naar mij keek. Alsof hij al iets had gezien wat niet goed was. Waarschijnlijk was dit helemaal niet zo! Het makkelijke gedeelte (althans voor mij) van de MRI zat er nu gelukkig op, nu begon het wachten op het telefoontje van de neuroloog met de uitslag. Hierover vertel ik jullie alles in de volgende blog!