Zwanger met MS: Het derde trimester

Mijn derde trimester liep van half augustus tot en met 8 november 2021. Toen werd ons zoontje geboren met 39 weken en 4 dagen. In deze blog zal ik jullie iets meer vertellen over het verloop van de laatste maanden van mijn zwangerschap, welke symptomen ik ervaarde en hoe het ging met mijn MS.

Ik moet zeggen dat ik niet zo heel veel last had van de normale zwangerschapskwalen. Ik heb gewoon lekker kunnen slapen, af en toe had ik alleen weleens bandenpijn tijdens het omdraaien als ik sliep en ik was natuurlijk hartstikke moe. Maar ik heb wel veel kunnen rusten. Het lopen en mijn balans werden steeds slechter. Ik wist niet of dit kwam door de dikke buik of dat mijn MS opspeelde. Helaas moest ik ervoor kiezen om alleen nog in een rolstoel naar buiten te gaan, nadat ik twee keer was gevallen. Gelukkig was het allebei de keren niet ernstig, maar ik was toch behoorlijk geschrokken.

Toen ik 35 weken zwanger was kreeg ik last van een strakke band onder mijn borsten, aan de bovenkant van mijn buik. Daarnaast had ik pijn die kwam en ging. Ik schrok mij rot, want ik had hier natuurlijk wel over gelezen. Het kon betekenen dat ik zwangerschapsvergiftiging had. Natuurlijk belden we meteen met de verloskundige en ik moest direct naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik meteen twee banden om mijn buik om te kijken of alles goed met de baby was en of ik weeën had. Met onze baby ging alles goed. Verder zagen ze wel iets van activiteit, maar eigenlijk niks geks. Uit de testen die ze deden kwam verder ook niets. Na een tijdje ging het beter en trok de band om de bovenkant van mijn buik een beetje weg. Zonder dat wij wisten waardoor het kwam werd ik weer naar huis gestuurd.

Achteraf gezien had deze band om mijn borst/buik helemaal niks met de zwangerschap te maken. Het was namelijk een MS hug. Een fenomeen waar ik nooit eerder over had gehoord, dus ik wist helemaal niet dat ik dat kon hebben. Pas tijdens mijn heftige schub na de bevalling kwam ik hierachter. Ik kreeg namelijk weer dit gevoel, alleen nog heftiger. Ook toen konden de artsen in het ziekenhuis mij niet vertellen wat het was, maar nadat ik zelf het internet had afgezocht, kwam ik dus uit op de MS hug. Waarschijnlijk was dit mijn vijfde schub tijdens de zwangerschap.

Na deze gebeurtenis was mijn lichaam eigenlijk gewoon op. Ik had ook veel zenuwpijn in mijn benen door de MS. Dus ik vroeg aan de verloskundige of er een mogelijkheid was om ingeleid te gaan worden. Dit moest beoordeeld worden door de gynaecoloog. Natuurlijk stond onze baby op de eerste plaats, zijn gezondheid was het belangrijkste. Vanaf de 37 weken kreeg ik iedere week een controle om te kijken of er eventueel een inleiding gestart kon worden. En elke week kreeg ik te horen; sorry, de baby is nog niet ingedaald en je baarmoedermond is nog niet verweekt. Bij de 39 weken begonnen ze zich hierover zorgen te maken. En kreeg ik voor maandag 8 november rond 13:00 uur een afspraak om te kijken wat er aan de hand was. Maar die nacht begonnen toch de weeën uit zichzelf.

Over mijn bevalling zal ik jullie de volgende keer weer iets meer vertellen, want dat verliep toch ook heel anders dan verwacht