En daar was alweer de tweede schub

Vanaf het moment dat je de diagnose MS krijgt, weet je eigenlijk wel dat er ooit weer een nieuwe schub zal komen. Natuurlijk hoop je dat het gewoon nog een tijdje duurt voordat het zover is. En dat had ik mezelf ook wijs gemaakt, omdat mijn prognose (volgens de artsen) goed was. Als ik hersteld zou zijn van mijn eerste schub en ik consequent mijn medicijnen zou gebruiken, dan duurt het vast wel een aantal jaar voordat de volgende schub zich aandient. Helaas was dat niet zo. Tijdens de verbouwing van ons huis in november 2020 ging het namelijk alweer mis, nog geen 7 maanden na mijn ‘eerste’ schub.

Bij een verbouwing/verhuizing komt er natuurlijk altijd een beetje stress om de hoek kijken. Komt alles bijvoorbeeld wel op tijd af? Daarnaast probeerde ik zoveel mogelijk te helpen (voor zover dat ging met mijn beperkingen) met de lichte klusjes, zoals het schilderen van deuren. Maar elke dag ging het iets minder goed, elke dag werd het zwaarder en elke dag kon ik steeds minder doen. Totdat het helemaal niet meer ging en ik niet meer op mijn benen kon staan. Ik brak vanbinnen. Hoe kon dit nou? En zo snel al? Ik heb toch echt mijn medicijnen elke week braaf geprikt. Mijn moeder heeft toen mijn MS verpleegkundige gebeld en het vermoeden was een nieuwe schub. Hiervoor kon zij mij een kuur met methylprednisolon in het ziekenhuis aanbieden en daar heb ik dan ook voor gekozen. Dus dat werden weer 3 dagen in het ziekenhuis.

Van 5 tot en met 7 november heb ik in het ziekenhuis doorgebracht. Ik was zo moe en alles kostte zoveel energie dat ik mijn bed bijna niet uitkwam, behalve om naar de wc te gaan en mezelf op te frissen. Ondertussen ging de verbouwing natuurlijk gewoon verder en door de Corona mocht ik alleen van 4 tot 7 uur bezoek. Bij de laatste dag ging het mis met mijn infuus en liep de methylprednisolon onder mijn huid. Mijn infuus was niet meer gecontroleerd en uit mijn ader gegaan. Ik had hierdoor een hele dikke hand en het deed behoorlijk veel pijn. Ik kreeg een drukverbandje om de zwelling te verminderen. Ook moest voor het laatste beetje methylprednisolon nog een nieuw infuus geprikt worden. Nadat ze mis hadden geprikt, deden ze dit in mijn elleboog, omdat het maar voor even was. In de loop van de middag mocht ik weer naar huis.

Tijdens deze schub had ik wederom het meeste last van mijn benen. Ik kon bijna niet meer lopen. Het dove gevoel in mijn voeten was weer verder naar boven getrokken. En de zenuwpijn en vermoeidheid was nog veel erger dan anders. De kuur met methylprednisolon leek net zoals de eerste keer weer redelijk snel aan te slaan. Na een paar weken ging het lopen weer iets soepeler en met korte afstanden merkte ik geen verschil met voor de schub. Helaas heb ik geen echte lange afstanden geoefend, dus ik weet niet hoe dat ging. Wel kon ik een beetje helpen met de verhuizing en heb ik samen met mijn moeder het oude huis schoongemaakt.

Eind november zijn we uiteindelijk verhuisd. En op 1 december 2020 stond er om 13:45 weer een MRI van mijn hersenen gepland. Hoe dit ging en wat de uitslag was vertel ik jullie in de volgende blog!