De gevolgen van medische gaslighting

In de voorgaande twee blogs heb ik jullie meegenomen in de medische gaslighting die ik heb meegemaakt. Heb je ze nog niet gelezen? Klik dan hier en hier! Medische gaslighting is best wel heftig voor een patiënt en kan zelfs erge gevolgen hebben. Zowel op het moment dat het gebeurt, als jaren later. Tot op de dag van vandaag heb ik er namelijk nog weleens last van en in deze blog neem ik jullie mee in de gevolgen die de medische gaslighting voor mij heeft (gehad)!

Op het moment dat een arts mij medisch gaslight ga ik altijd aan mezelf twijfelen. Je denkt dat je een aansteller bent en dat je misschien wel gek bent. Dat jouw klachten niet echt zijn. Niet serieus genoeg. Niet erg genoeg. Dat het misschien toch allemaal wel meevalt. Dat je het je verbeeldt. Je voelt je alleen, niet gesteund en in de steek gelaten. Hoe erg kan het namelijk zijn als een professional vertelt dat je klachten in je hoofd zitten, omdat er lichamelijk niks aan de hand lijkt te zijn. Dat je maar aan de pijn moet wennen en even moet doorzetten. Maar dat deed ik al. Dat deed ik al jaren. Ik liep met pijn, sliep met pijn en bleef toch doorzetten. Totdat er opeens wel een oorzaak werd gevonden. Ik was opgelucht en voelde me eindelijk serieus genomen. Tranen van geluk! Jarenlang was ik sterk geweest en bleek ik gelijk te hebben. Ik was helemaal niet gek.

Maar je kunt je misschien wel voorstellen dat de medische gaslighting sporen bij mij heeft achtergelaten. Ondanks dat ik altijd ben blijven vechten om een oorzaak te vinden voor mijn pijn vond ik het na mijn diagnose nog steeds weleens moeilijk om, om hulp te vragen. Wanneer ik last had van symptomen vroeg ik me eerst 100x af of het wel echt was of dat mijn hoofd trucjes met mij uithaalde. Of mijn symptomen wel erg genoeg waren om contact over op te nemen. Ondanks het feit dat ik altijd gelijk heb gehad over een schub, neutropenie of iets anders. Hierdoor liep ik soms te lang door met klachten waar sneller iets aan gedaan had kunnen worden. Dat is stom en vervelend. Gelukkig heb ik nu hele fijne zorgprofessionals om mij heen en ik weet dat ik gewoon aan de bel mag trekken. Ze nemen alles serieus en handelen snel. Toch blijft er altijd een stemmetje in mijn hoofd die zachtjes fluistert of ik me niet aanstel. Gelukkig lukt het steeds vaker om die te negeren. Maar soms heb ik nog steeds weleens een duwtje van familie of vrienden nodig!

Weet dat je niet alleen bent. Probeer niet aan jezelf te gaan twijfelen, een arts heeft namelijk niet altijd gelijk. Je bent geen aansteller, je bent niet gek. Dus vecht als je jezelf niet gehoord of begrepen voelt. Vraag een second opinion aan. Of een fifth. Of een tenth. Net zoveel totdat je precies weet wat er aan de hand is. Laat je niet klein krijgen. Je bent zoveel meer waard dan de woorden van een zorgprofessional. Niemand weet wat jij voelt. En niemand mag dat minimaliseren. Onthoud dat goed!