Zwanger met MS: Postpartum Schub

Op 25, 26 & 27 november 2021 (2,5 week na de bevalling) ben ik op en neer geweest naar het ziekenhuis voor een kuur met Methylprednisolon. Het vermoeden was namelijk dat ik een schub had. Er zou sowieso al een MRI van mijn hersenen gemaakt worden en die stond gepland op 8 december 2021. Maar voordat het zover was belandde ik in het ziekenhuis met de heftigste schub die ik sinds mijn diagnose met MS heb gehad. De kuur met Methylprednisolon had nog niet geholpen.

Op maandag 6 december had ik al contact met mijn Physician Assistant gehad, omdat het toch niet zo goed ging. De kuur met Methylprednisolon leek eerst aan te slaan, maar na een paar dagen ging het alweer slechter. Ik had heel veel moeite met lopen en dus ook met dagelijkse activiteiten. Zij adviseerde mij om de Methylprednisolon nog even de kans te geven om te gaan werken en dan gewoon de MRI van mijn hersenen te laten maken op 8 december. Helaas ging het de volgende dag in de late middag/begin van de avond helemaal mis. Mijn man was aan het werk en mijn moeder kwam mij helpen, omdat ik niet eens drinken of iets te eten kon pakken. Het enige wat ik deed was ons zoontje een flesje geven.

Na zijn flesje was ik even lekker op de bank gaan liggen en wij hadden de serie ‘Kerst bij Koosje’ opgezet. Ik merkte dat ik mij steeds slechter begon te voelen, ik had geen enkele concentratie en ik had geen idee meer waar ik naar aan het kijken was. Mijn hoofd kon ik niet omhoog houden en het lukte mij niet meer om te gaan zitten. Ik probeerde het te negeren en dacht het valt wel mee. Het gaat zo wel weer beter. Maar het werd zo erg dat ik het wel aan mijn moeder moest vertellen. Het ging echt niet goed. Toen ik het probeerde te vertellen, kwam ik erachter dat praten zeer moeizaam ging. Ik sprak met een dubbele tong, wist sommige woorden niet meer en zinnen vormen was lastig. Hier schrok ik heel erg van en ik vond het ontzettend eng.

Mijn moeder belde direct met het ziekenhuis en ik moest met spoed naar de eerste hulp. Mijn man was meteen vanuit zijn werk naar huis gekomen om bij ons zoontje te blijven. Samen met de man van mijn moeder heeft hij mij naar beneden gedragen (wij wonen op 1 hoog), want ook mijn benen deden het niet meer. Vanaf hier is het voor mij allemaal erg wazig. Ik weet nog dat er op de eerste hulp allemaal testjes werden gedaan. Maar mijn lichaam reageerde bijna nergens op en ik had veel spierzwakte. Zelfs met mijn armen en handen gingen het steeds slechter en mijn hele lichaam, van mijn oren tot mijn voeten, voelde doof aan. Bijna gevoelloos. Uiteindelijk werd ik opgenomen op de acute afdeling.

De volgende dag kwam de collega van mijn Physician Assistant langs en vertelde mij dat ik midden in een hele heftige schub zat. Ik moest voorlopig in het ziekenhuis blijven en zou zelfs nog 4 dagen een kuur met Methylprednisolon krijgen. Ook al had ik er net 3 achter de rug. Het was belangrijk om ervoor te zorgen dat de ontstekingen zo snel mogelijk gestopt werden. En omdat ze alle schade in kaart wilden brengen kreeg ik, naast de MRI van mijn hersenen, ook een MRI van mijn ruggenmerg. Ondertussen ging het steeds slechter met mij. Ik kon in principe niks meer, zelfs geen telefoon vasthouden of mijn eten snijden. En ik had heel veel zenuwpijn in mijn benen en armen. Ik werd elk uur banger dat het nooit meer goed zou komen! Doordat er nog steeds sprake was van Corona mocht ik niet zo veel of zo vaak bezoek krijgen. En omdat ons zoontje nog zo klein was (4 weekjes oud) dacht ik dat het beter was dat hij niet langs zou komen. Maar 2 dagen werden 4 dagen werden 5 dagen. Toen hebben we toch besloten om hem op bezoek te laten komen! En wat deed mij dat goed.

In de volgende blog zal ik jullie meer vertellen over de uitslag van de MRI’s die zijn gemaakt tijdens deze ziekenhuisopname en hoe het verder met mij ging na de kuur met Prednisolon.