Zwanger met MS: De kraamweek

Met MS ziet een kraamweek er waarschijnlijk net iets anders uit dan wanneer je gewoon gezond bent. Naast dat je moet herstellen van de bevalling, in mijn geval een keizersnede, moet je ook rekening houden met de klachten die door de MS worden veroorzaakt. In mijn geval waren deze klachten heel erg toegenomen in de zwangerschap en ik hoopte dat het zou verbeteren als onze baby er zou zijn. Maar of dat ging gebeuren wist ik niet. In deze blog wil ik jullie daar graag iets meer over vertellen.

De eerste 5 dagen van mijn kraamweek verbleef ik in het ziekenhuis. Ik en ons zoontje hadden het namelijk erg zwaar gehad tijdens de bevalling. Ik werd na 4 dagen ontslagen, maar mocht nog een nachtje op de kinderafdeling bij ons zoontje slapen. Hij had nog niet de juiste bloedwaarden om naar huis te mogen. Tijdens mijn tijd in het ziekenhuis kon ik eigenlijk niet zoveel. Ik kon opstaan uit bed, in de rolstoel gaan zitten en weer terug in bed gaan liggen. En natuurlijk kon ik ons zoontje vasthouden en voeden. Maar daar hield het wel bij op. Gelukkig mochten wij na 5 dagen naar huis! Mijn man liet het aan onze kraamverzorgster weten en zij stond voor de deur toen wij thuis kwamen.

We kwamen pas op de helft van de dag thuis, dus de kraamverzorgster had vooral de belangrijkste dingen uitgelegd in de uurtjes dat ze er was en ze deed een aantal controles. Daarna hadden we de eerste avond en nacht alleen met ons zoontje. Mijn man maakte de flesjes met gekolfde melk (borstvoeding lukte nog niet) of kunstvoeding en ik gaf ze aan ons zoontje. De volgende dag kwam de verloskundige langs, ik had haar voor de bevalling nog nooit gezien. Wat ik al niet zo fijn vond aangezien ik anders ben dan andere vrouwen. Maar goed het was niet anders. Nu deed zij ook moeilijk over extra uren van de kraamverzorgster, terwijl ik daarvoor met de andere verloskundige had afgesproken dat ik vanwege medische redenen recht had op extra kraamzorg. Ik was te uitgeput om hier ook nog voor te vechten, dus kreeg ik alleen de standaard uren voor borstvoeding.

Samen met de kraamverzorgster probeerden we om de borstvoeding te laten slagen, maar helaas lukte het Luuk niet om goed te drinken. Dus besloot ik om gekolfde melk te geven (trouwens met de Avonex mocht ik gewoon borstvoeding geven van de neuroloog). Ik merkte tijdens de kraamweek dat ik soms weer iets beter kon lopen. Zonder steun. Het waren nog geen grote verbeteringen, maar ik kreeg hoop dat het beter zou gaan. Ik kon bijvoorbeeld ook de luier van ons zoontje verschonen en hem in bad doen. Het meeste deed ik wel zittend. Lang staan was ontzettend vermoeiend. De kraamverzorgster was er ongeveer 4 dagen nadat we waren thuis gekomen uit het ziekenhuis en daarna moesten wij het alleen doen. Eigenlijk ging ons dat best goed af met de beperkingen die ik had. Net als alle andere ouders vonden wij onze eigen weg. Al had ik natuurlijk wel verdriet, omdat ik niet alles kon doen zoals ik zou willen doen. Ik kon ons zoontje bijvoorbeeld niet lopend wiegen.

Wel besloot ik ongeveer een week/anderhalve week nadat de kraamverzorgster was vertrokken om te stoppen met borstvoeding. Dit had twee redenen. Ten eerste vond ik het heel stressvol. Voor mijn gevoel was ik aldoor maar aan het kolven en had ik geen tijd om bij te komen. Ik dacht als ik stop is het beter voor mij, mijn lichaam en onze baby. Ten tweede ging het lopen opeens weer veel slechter, ik kon bijvoorbeeld mijn rechterbeen bijna niet meer optillen. Het werd dus tijd om op 22 november contact op te nemen met de MS verpleegkundige en helaas dacht zij aan een schub. Zij adviseerde mij een kuur met methylprednisolon (en daarmee mag je geen borstvoeding geven). Ik ben toen op 25, 26 & 27 november op en neer geweest naar het ziekenhuis om elke dag de kuur te krijgen. Dat was ontzettend zwaar en niet iets waar je op zit te wachten met een pasgeboren baby.

Helaas was dit nog niet het ergste, want de schub zette pas een week later echt door. Daar vertel ik jullie de volgende keer weer iets meer over!